Erkekler Neden Değişir (Bir Evlenememe Hikayesi)

Öyle bir durum ki ben ne desem bilemedim. Olayları anlamlandırmak zor. Belki çocuk onu, amiyane bir tabir olacak çok özür diliyorum ama başka bir kelime bulmadım, yedekte tutmak istedi, belki ona da ailesi bir dene diye baskı yapıyordu, denedi ve sonuca ulaşamadı. Ben işin içinden çıkamadım. Sözü yazar E. Hanım'a bırakıyorum. Sizin yorumlarınız ne olacak merakla bekliyorum.

Erkekler Neden Değişir?

Sevgili Nabrut,

Umarım ailen ve sende bu zor dönemde sağlıklı ve iyisinizdir.

Ben bloğunu keşfedeli birkaç yıl oldu, dizi arayışlarımla öneri listelerini bulmuştum ve zamanla yazılarının da sıkı takipçisi oldum. Evlilik hikayeni okurken de senin adına bir o kadar mutlu oldum. Allah daim etsin.

Geleyim yazma sebebime… Bloğunda bu tarz hikayeler yayınlamaya başladığından beri yazıp yazmama arasında gidip geliyordum ama işte buradayım ve sana yazıyorum. Üzerinden neredeyse bir yıl geçti bu olayın.

Üniversiteye başladığımda tanıştığım bir arkadaştı kendisi ve ailelerimizde şans eseri birbirini tanıyordu. Ailem de genellikle 

• bu çocukla neden ciddi düşünmüyorsun, aileler birbirine uyuyor, çocukta güvenilir bir deneseniz, 

gibi söylemlerde bulunuyordu. 

Çokta ciddiye almıyordum çünkü hareketleri çok toy geliyordu bana. Ama söylemem gerekiyor ki bu arkadaşın bazı hareketleri acaba bana karşı bir şeyler mi hissediyor diye de düşündürtüyordu.

Ara sıra arkadaş ortamında buluşurduk, telefondan konuşurduk ama arkadaştan ötesine geçemiyordu benim için. Lakin insanların sürekli; neden o gözle bakmıyorsun çok iyi olurdu en azından bi'görüşürdünüz gibi söylemleri ona karşı bakış açımı değiştirmeye başladı haliyle. Bir de onun hareketlerini göz önüne alınca cidden bir şeyler oluyor aramızda demeye başladım ben de. 

Telefondaki imalı konuşmaları, sürekli buluşmak istemesi de öyle düşünmeme sebep oldu biraz da. Bir şeyi ne kadar çok düşünürsen o kadar çok bağlanıyorsun maalesef. Ben de kaçamadım bu kuraldan tabii zamanla bazı duygular beslemeye başladım. Aramızdaki ilişki ne yok gibi, ne de var gibiydi. Tam diyorum ki yok bu çocuk bana karşı bir şeyler hissetmiyor o esnada bir hareket yapıyor tersini düşünmeye başlıyorum. İki yıl boyunca bu gelgiti yaşattı bana. Ben açıkçası dengesizliklere katlanabilen bir insan değilim bu kadar süre nasıl dayandım onu da bilmiyorum ya zaten.

Son sınıftaydım, hem stajyer olarak çalışıyordum, hem de tez yazdığım dönemler, ben de stres yapan bir insanım. Tabii bünye kaldırmadı bir yerden sonrasını sürekli hasta oluyorum derken, acillik oldum bir gece. 

Üniversitede evde kalıyorum arkadaşlarım apar topar hastaneye götürdü beni. Sonradan bu arkadaş benim acillik olduğumu ve ona haber vermediğimi duyunca baya bir sinirlendi, neden beni çağırmadın gibisinden serzenişte bulundu. Bende dedim ki; niye vereyim ki haber, senin ne farkın var diğer insanlardan? 

Tahammül seviyem eksilere inmiş durumdaydı o esnada bu da buluşmayı teklif etti, ben de tamam, dedim. Bu buluşmada her şeyi açıklığa kavuşturmam lazım daha fazla katlanamıyorum deyip bir cesaretle çıktım evden. Hayatımda asla yapmam dediğim şeyi yapmak için buluşmaya gittim kısacası. Ama o kadar eminim ki o da bir şeyler hissediyor diye, sonuçta laf arasında bile olsa seviyorum seni diyen insanın boş olabileceğini düşünemiyorsun tabii.

Ve hislerimi açıklamak için gittiğim o buluşmada bana başkasından hoşlandığını söyledi. O an nasıl dayandım bilmiyorum, sürekli gözlerim dolmuştu; kalkalım dese de bir an önce eve gitsem, içimi boşaltsam diye zor bekledim. Tabi ben söyleyeceğim her şeyi duyduklarımın şokuyla yuttum, tek kelime bile edemedim. İki yıldır bana yaşattığın neydi o zaman diyemedim, çıkmadı kelimeler. İçime oturan o taşla eve gittim ama dayanamıyorum, dedim. Ne oluyorsa olsun deyip bir güzel döşedim mesajı. Bana yaptığı hareketleri, benim o hareketleri nasıl anladığımı her şeyi yazdım ve bana nasıl geri döndü biliyor musun?

Sana öyle hissettirdiğim için özür dilerim.

Yazdığı tek cümle. Bunu gördükten sonra diyecek bir şey kalmadı bende de. Nasıl da hiç tanıyamamışım, halbuki her zaman güvenilir iyi bir insan diye düşünürdüm. O dönem çok kötü olmuştum, yeni mezunum, iş arama süreci, işsizlik ve duygu çöküntüsü, hepsi üst üste geldi ama çok şükür şimdi mühendis olarak çalışıyorum. Hayatım bir düzene girmeye başladı.

Ve artık üzülmüyorum, bu da bir tecrübe oldu diye düşünüyorum. İnsanlara nasıl kolayca güvenilmemesi gerekildiğini öğrenmiş oldum. Biliyorum çok uzattım lafı hakkını helal et sen de. Seni hiç tanımasam da düşünceleri benim için değerli olan bir insana dönüştün. Bu yüzden sadece içimdekileri paylaşmak istedim.

Okuduysan çok teşekkür ederim, okumadıysan da canın sağ olsun.

Herkese çok selamlar.

Not: Sizde bizimle başınızdan geçenleri paylaşmak isterseniz çok mutlu oluruz. nabrutvebiz@gmail.com